Getuigenissen

Mijn naam is Bart Klaren en ik wil je graag vertellen van de grote verandering die ik heb meegemaakt.

'Van huis uit' ben ik niet christelijk opgevoed, hoewel, laat ik zeggen dat ik wel de nodige christelijke normen en waarden heb meegekregen maar ik ben niet met de Bijbel opgevoed. Mijn ouders gingen niet naar een kerk en ik ook niet.

In het begin van mijn 'pubertijd' vond ik het uitgaansleven bijzonder aantrekkelijk. Elk weekend ging ik stappen en het werd steeds wat later en dit werd niet echt gewaardeerd door mijn ouders. Vrijgevochten als ik werd, vond ik het laatste helaas minder belangrijk dan lekker uitgaan. Op school ging het wel steeds minder, ik zag de zin er niet zo van in en miste de zelfdiscipline om er echt wat van te maken. Ik dronk in die tijd al behoorlijk wat alcohol en rookte er stevig op los.

Na het behalen van mijn MAVO diploma ben ik aan een HAVO opleiding begonnen, maar ongeveer aan het einde van het eerste schooljaar kreeg ik de ziekte van Pfeiffer. Nadat ik beter was geworden ben ik naar de MTS gegaan. Mijn HAVO opleiding heb ik niet afgemaakt. Ondanks een nieuw ingeslagen richting was ik nog steeds meer geïnteresseerd in het uitgaansleven. Op een gegeven moment ben ik ook werkzaam geweest in het uitgaansleven. Eerst een tijdje als dj, later bediende ik lichtshows en organiseerde, samen met een stel vrienden, feesten. In die tijd werd de housemuziek steeds meer bekend.

Ik ging inmiddels ook naar coffeeshops en ik gebruikte softdrugs. Softdrugs rookte ik toen al langer, hier was ik ongeveer op de HAVO mee in aanraking gekomen, het was toen denk ik om 'er bij te willen horen' en uit nieuwsgierigheid. Het is echt een verzinsel dat je hier aan mee zou moeten doen, maar ik deed het toch. Het was ook mijn eigen keuze, niemand dwong me ergens toe. Ik groeide er zelf langzaam in.

Ondertussen kon ik niet meekomen op de MTS, omdat ik mijn best er niet voor deed. De spanningen liepen hierdoor soms hoog op thuis (tot mijn spijt) en uiteindelijk is besloten om te stoppen met de opleiding en ben ik gaan werken als uitzendkracht. Vervolgens moest ik opdraven voor het vervullen van mijn dienstplicht. Ik zat bij een van de laatste lichtingen en het onderdeel waar ik terechtkwam lag me helemaal niet. De officieren moeten soms echt ontzettend van mij gebaald hebben (tot mijn spijt) en ik werd langzaam aan steeds onhandelbaarder maar ook ongelukkiger.

Het gebruik van softdrugs was voor mij inmiddels een gewoonte geworden en op een gegeven moment ben ik ook harddrugs gaan gebruiken. Ik denk deels omdat ik er weer 'bij wilde horen' en deels omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Harddrugs zijn echt gevaarlijk, je voelt je ineens 'gelukkig' en je zorgen lijken weg te zijn... totdat het 'pilletje' is uitgewerkt en dan ben je er slechter aan toe dan voordat je er aan begon. Het is nep geluk, het is synthetisch, nagebootst en is bovendien verslavend. Je wordt een slaaf van de drugs, een slaaf van de weekendkick.

Ik heb het gebruik van harddrugs ongeveer 1 jaar 'volgehouden'. In het verloop van dat jaar had ik steeds meer van die rommel nodig om een 'gelukkig' gevoel te bereiken. Langzamerhand werd ik wel steeds opstandiger tegen de drugs en ik werd ook steeds vermoeider, ongelukkiger en ontevreden met mezelf en met mijn leven. Er zat geen structuur in mijn leven en hoewel ik familie en vriendin om mij heen had, heb ik in die tijd grote leegte ervaren.

Na dat jaar was de maat vol. Op een dag in een weekend had ik mezelf beloofd geen harddrugs te gebruiken maar ik deed het toch. Ik kreeg toen grote spanningen die niet meer weg wilde gaan. Ik was overspannen en oververmoeid geworden. Ik kreeg te maken met een depressie. Ik ben toen (noodzakelijkerwijs) met alles gestopt: uitgaan, hard- en softdruggebruik, drank.

Ik heb toen behoorlijk met mezelf in de knoop gelegen en heb mijn ouders alles verteld, ze hebben me heel goed opgevangen. Mijn vriendin heeft in die tijd en de jaren daarna ook heel veel geduld met me gehad en is me altijd tot grote steun geweest! Er kwam vanaf die tijd, ondanks mijn depressieve gevoelens en gedachten, wel eindelijk structuur in mijn leven en ik had vergeving gevonden bij de mensen om mij heen. Toch liep ik met een 'erfenis' rond: schuldgevoelens, schaamte, angsten (bijvoorbeeld angst om dood te gaan). Ik heb vanaf die tijd ongeveer zeven jaar van alles geprobeerd om op eigen inzicht van deze 'erfenis' af te komen: Ik heb het geprobeerd te vergeten, ik heb er heel veel over gepraat, homeopathie, boeken van de Dalai Lama gelezen, een boeddhistisch boek gelezen, ik heb aan yoga gedaan. Maar al deze dingen konden mij niet van mijn problemen af helpen. Mijn schuldprobleem leek wel een groot rotsblok, soms dacht ik dat er beweging in kwam maar het rotsblok rolde telkens weer terug.

De verlossing

In die periode ben ik via verschillende banen en functies in de automatisering (ICT) gaan werken. Ik werkte voor verschillende opdrachtgevers en bij een bepaalde opdrachtgever heb ik toen een collega ontmoet die Christen is. We kwamen toevallig in dezelfde kantoorruimte terecht. Er waren lange perioden dat er niemand was dan behalve wij twee in deze ruimte. Die collega (John) vertelde mij over de Here Jezus en het bleek dat hij zelf net tot geloof was gekomen. Toevallig had hij ook een 'drugsverleden' en daardoor konden we elkaar goed begrijpen. John had in een ongelukkige periode in zijn leven Jezus Christus in zijn leven gevraagd en dat gebeurde ook. John is van het ene op het andere moment gestopt met uitgaan, drugs, drank en roken. Een week later zat hij in de kerk.

Dit sprak mij natuurlijk enorm aan en ik wilde graag meer weten over Jezus. John heeft toen een paar weken regelmatig met mij gepraat en ik ben in de Bijbel gaan lezen. Op een gegeven moment was ik op mijn werk en 'viel het kwartje'. Ik wist ineens dat het allemaal waar is, en ik ging John zoeken. Toen ik hem gevonden had, hebben we samen gebeden en ik heb de Here Jezus Christus in mijn leven gevraagd. En dat is ook gebeurd!

Ik mag wel zeggen dat Jezus me echt verlost heeft van mijn angsten. Angsten die ik jarenlang had en die ik niet kon overwinnen werden nu wel overwonnen, door Jezus! Hij heeft mij verlost van mijn zonden waar ik zoveel spijt en last van had. Het rotsblok van het schuldprobleem was eindelijk weg, er was niets meer van over!

Na mijn bekering heeft het ongeveer een half jaar geduurd voordat ik naar een kerkdienst 'durfde' te gaan. Ik had geen idee naar welke kerk ik zou gaan en wanneer. Ik heb op een gegeven moment de internetsite van de Triomfatorkapel ontdekt en de informatie sprak me aan. Ook kon ik daar naar de preken luisteren en raakte ik gewend aan de prediking (geestelijk voedsel). Er was hier op een gegeven moment een kerstnachtdienst waar ik heen ben gegaan. Ik vond het een prachtige dienst en het maakte indruk op me. Ik weet nog dat ik na die dienst weer naar buiten liep, het donker in, maar het was juist licht in mijzelf. Buiten was het donker, maar in mijzelf schijnt het Licht; Jezus Christus.

Na afloop kreeg ik nog een folder uitgereikt met een uitnodiging voor een andere dienst in de Triomfatorkapel. Nu ik een uitnodiging had ben ik ook naar die dienst gegaan en ik ben gebleven. Eind mei 2002 ben ik gedoopt in de Triomfatorkapel en dit was een unieke ervaring voor mij.

Mijn verhaal

Mijn opvoeding was niet bepaald christelijk. Bij ons thuis werd er nooit over gesproken. Op school kregen wij wel Godsdienst, maar daar bleef het bij. Ik ben niet gedoopt, ook niet als kind en ik voelde ook echt niets voor het geloof. Dit ging door tot mijn vijftigste. Toen heeft God mij voor het eerst geraakt. Dat was in de Sacre Coeur in Parijs. Toen ik daar binnen stapte was ik sprakeloos. Het was net een sprookje. Mijn lichaam en geest kwamen tot stilstaan en rust. Voor mij een ongekende rust. De geur, de sfeer, nonnen waren aan het zingen, een onvergetelijk moment. Ik wilde niet weg, maar moest wel. Sinds die tijd bezocht ik veel vaker kerken en kathedralen, Overal waar ik kwam vond ik dat speciale gevoel niet meer. Ik bleef wel nieuwsgierig en zocht wat antwoorden bij gelovigen. Ik heb zelfs een kerstnachtdienst bijgewoond in Brugge, maar het deed mij niets. Ik voelde mij beter op de tribune van Feyenoord. Daar kon ik mijn agressie kwijt. Schelden, vloeken, een echte vent met de jongens. Iedere zondag weer. Mooi, dacht ik. God was het er niet mee eens en heeft mij dat duidelijk laten zien.

Op een feest heeft iemand een verkeerde opmerking tegen mij gemaakt, waarop ik een vreselijke woede-uitbarsting kreeg. Al mijn frustraties en schuldgevoelens uit mijn verleden leken op dat moment naar buiten te komen. Mijn vriendin zei, dat ze de duivel in mij had gezien op dat moment en bang voor mij was geworden, toen ze mij bezig zag! Dat was het moment dat mijn leven veranderde. God heeft mij van mijzelf laten schrikken. Vanaf dat moment wist ik, dat ik die rust weer terug moest vinden, die ik had gevoeld in Parijs. Ja meer nog, ik wilde op zoek naar God en mijn hele levenshouding veranderen!

Een goede vriend van mij is ouderling bij de Gereformeerde Kerk in Bodegraven, dus daar dacht ik te beginnen. Via een omweg heb ik hem zijn mening gevraagd over het Katholieke geloof. Maar daar prikte hij direct doorheen en vroeg of ik problemen had en het hem wilde vertellen. Ik vertelde wat er gebeurd was en dat ik rust moest vinden in mijn hoofd en dat ik die wilde zoeken bij God. Hij was er erg blij dat te horen en wees mij op de geloofsbeleving van de Baptisten. Dat leek hem wel wat voor mij. Hij zou het uitzoeken. Maar ik was ongeduldig en ging zelf op zoek via het internet. De dichtstbijzijnde Baptisten Gemeente was in D., maar hun verhaal op de homepage deed mij niets. De tweede was in U. Twee verschillende gemeenten nog wel, maar weer vond ik niets. Toen kwam ik terecht bij Alphen aan den Rijn. Drie verschillende gemeenten in één plaats. Bij de tweede was het raak: de Triomfatorkapel. De homepage was vol met informatie. Duidelijke uitleg over Baptisten, een vragenlijst. Daar snapte ik eerst niets van, maar ik ging toch verder kijken. Ik wilde de antwoorden weten. Ik voelde al snel: dit was het. Dit zocht ik.

De volgende dag zei mijn vriend, dat hij wat gevonden had op het internet. Ik ook, zei ik tegen hem: de Baptisten Gemeente in Alphen aan den Rijn. Dat had hij dus ook gevonden en toeval bestaat niet! Voor mijn eerste bezoek aan de Triomfatorkapel was een afspraak gemaakt met de heer Peppink. Hij heeft mij en mijn gasten warm ontvangen. Ik was welkom. Ik voelde mij direct thuis. Ik had het gevonden.

Na drie diensten te hebben bezocht, vroeg ik een gesprek aan met ds. H.G. Koekkoek en kon ik mijn hart luchten. Voor het eerst in mijn leven had ik een gesprek met God in een gebed, dat ik hardop moest bidden in mijn eigen woorden. Trots kwam ik thuis als een kind van God. Ik kon het van de daken schreeuwen, zo blij was ik. Het is inmiddels twee jaar geleden en het heeft mijn leven totaal veranderd in de goede zin van het woord. Doordat ik God gevonden heb en een andere levensstijl heb aangenomen, ben ik wel vrienden en familie kwijtgeraakt! Maar ik heb er veel broeders en zusters door bij gekregen.

Mijn vriendin is ook gelovig. Zij was Nederlands Hervormd. Zij heeft zich ook laten overschrijven naar de Baptisten Gemeente. Wij zijn inmiddels getrouwd. Wij hopen binnenkort samen gedoopt te worden.
Kevin Sims